یادداشتهای تنهایی

سلام!

خیلی خسته ام!!خیلی!از همه چی خسته شدم!دلم می خواد برم

یک جا بشینم فقط گریه کنم!از این دنیای نا مهربون خسته ام!کسی

حرفم رو نمی فهمه!کسی رو ندارم سرم رو بزارم رو شونهاش زار

زار گریه کنم!یاسمین هم که...

به قول معین:به خدا این دل من پر از غم!دنیا واسم جهنم!با کی 

 بگم عقده ی دل را پیش کی خالی کنم!؟دردم رو با چه زبون به

 اینو اون حالی کنم...

 این چند جمله ی قشنگم رو هم گذاشتم :

مرگ حق است نمي دانم پس از مرگم چه خواهد شد. نمي خواهم بدانم

کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت ولي بسيار مشتاقم که که از

 خاک گلويم سوتکي سازد،گلويم سوتکي باشد به دست کودکي

گستاخ و بازيگوش و او يکريز و پي در پي دم گرم خودش را سخت

در گلويم بفشارد و خواب خفتگان خفته را آشفته سازد، بدين سان

بشکند دايم سکوت مرگبار را... 

 خوش به حال آسمون كه هر وقت دلش بگيره بي بهونه مي باره ... به

كسي توجه نمي كنه ... از كسي خجالت نمي كشه... مي باره و مي باره

و... اينقدر مي باره تا آبي شه... ‌آفتابي شه...!!! کاش... کاش مي شد مثل

آسمون بود... كاش مي شد وقتي دلت گرفت اونقدر بباري تا بالاخره آفتابي

شي... بعدش هم انگار نه انگار كه بارشي بوده!!!

عشق يعني خاطرات بي غبار دفتري از شعر و از عطر بهار عشق يعني يك

تمنا , يك نياز زمزمه از عاشقي با سوز و ساز عشق يعني چشم خيس

مست او زير باران دست تو در دست او...

چه زيباست بخاطر تو زيستن وبراي تو ماندن وبراي تو سوختن وچه تلخ

و غم انگيزست دور از تو بودن براي تو گريستن وبه عشق ودنيا

تو نرسيدن! اي کاش ميدانستي بدون تو و بدور از دستهاي مهربان

 و قلب حساست زندگي چه ناشکيباست ...

سلام

من دوباره برگشتم!!اومدم تا جایی رو برای بودن داشته باشم واومدم تا سرنوشت رو خودم بسازم!به قول یاسمین مردان بزرگ اراده دارند و مردان کوچک آرزو.....

ظهر یک کابوس وحشتناک دیدم! فقط امیدوارم فقط کابوس بوده باشه!چون اگر قرارباشه به واقعیت تبدیل شه من دیوونه میشم....

امیدوارم تو شروع دوبارم تنهام نزارید..

همه چی تموم شد!!یک قصه ی عاشقانه دیگه هم تموم شد!همه چی بین منو عشقم تموم شد!!

ما وقتی از هم جدا شدیم که عاشق هم دیگه بودیم!اما روزگار نمی خواست ما با هم باشیم!

ما هم نتونستیم جلوی خواست روزگار دوام بیاریم!ما هم مثل خیلی از عاشق های دیگه

قربانی شدیم!قربانی عقاید و افکار خونواده هامون!قربانی هویت قربانی اشتباه و غرور دیگران

و شاید قربانی غرور و هویت خودمون!مهم اینه که ما هم قربانی شدیم!!نمی دونم تا کی باید

دنیا اینجوری باشه که وقتی یک قصه ی عاشقونه می خونیم انتظار داریم دوتا عاشق بهم

نرسند!اما فکر نمی کردم منم روزی بازیگر یکی از این قصه ها باشم!فکر می کردم همش

قصه ی!من فکر می کردم عشق محدودیت نداره!عشق می تونه همه ی مشکلات رو حل

کنه اما...

مهیار و یاسمین هم رفتن کنار شیرین و فرهاد ها کنار لیلی و مجنون ها کنار رومئو و ژولیت ها

کنار هزاران عاشقی که عشقشون برای خودشون موندو یادشون برای ما!

ما هم عشقمون موند برای خودمون ما نتونستیم به هم برسیم و مجبور شدیم از هم جدا

شیم!نه!نه!ما یک خدای بزرگ داریم!پس امید داریم این جدایی روزی به پایان برسه چون یک

خدایای بزرگی هست که عاشق ها رو دوست داره!شاید این خدای بزرگ روزی ما رو به هم

برسونه شاید تو این دنیا و شاید مثل رومئو و ژولیت تو اون دنیا!!

ما هنوز امید داریم چون خدارو داریم!چون خدا می دونه تو دل ما چی می گذره!چون خدا

عاشقها رو دوست داره...

من معتقدم آدم ها فقط یک بار معنی عشق واقعی رو می چشه و فقط یک بار عاشق می

شه!منم سهم عشقم رو از این دنیا گرفتم!سهم من یک دنیا خاطرات شیرین و فراموش

نشدنی و یک عمر امید و افسوس....

سلام

امشب یکی از شب های خیلی قشنگه!آسمون صاف.ماه شب چهاردهم!الانم دارم آهنگ (ای ماه ببین که شب چه زیباست! یار آمده یار آمده این جاست!)بیژن رو گوش میدم!این آهنگ برای من همش خاطرست.من این آهنگ قشنگ رو با تمام وجود درک کردم!! بهترین شب های عمرم رو کنار کسی که عاشقانه دوسش دارم تجربه کردم!اما الان منو اون داریم از هم دور میشیم.

می خوام یکم از خودم بگم!من مهیار متولد ماه مهر در یک جایی از این دنیای بزرگ!الانم اسم دانشجوی یکی از بزرگترین دانشگاهای ایران رو دارم یدک میکشم!دارم تو رشته ای درس می خونم که آرزوشو داشتم!خیلی ها هم دوست دارند الان جای من باشند تا چند سال دیگه لقب آقای مهندس رو برای خودشون داشته باشند!! آرزوهای آدم ها در حال تغیره.منی که تا پارسال فقط آرزوم قبولی تو کنکور بود الان از آرزوی خودم پشیمون هستم!!! من از اون کسایی بودم که با کمک استعدادی که خدا تو وجودم قرار داده بود دانشگاه قبول شدم!با کمترین زحمت ممکن!!!.میانگین مطالعه ی من تو دوران کنکورم روزی 3 ساعت بود!!!!!بعدش هم اومدم یک رتبه ی خیلی خوبی بدست آوردم.و تو رشته مهندسی مورد علاقم تو یکی از بهترین دانشگاه های ایران قبول شدم!! شاید به خاطر این که برای قبول شدن تو دانشگاه زحمت نکشیدم قدرش رو ندونستم و نمی دونم!حالا به حرف یک دوست خوب رسیدم که به من گفت دانشگاه همه ی زندگی نیست. اما من مثل اکثر پشت کنکوری ها فکر می کردم دانشگاه همه ی زندگیم!!اما الان می فهمم چقدر اشتباه فکر می کردم!

اما شاید بزرگترین اتفاق زندگی من بعد از قبولیم تو دانشگاه برام اتفاق افتاد!آشنا شدن با نیمه ی دیگر خودم.از روز اولی که رفتم دانشگاه دیدمش!من قبل از این هم با دیدن بعضی افراد احساس می کردم عاشق شدم!! اما این دفعه من برای اولین بار فهمیدم عشق یعنی چی!!هر روز هم با دیدنش تو دانشگاه عشقم بیشتر میشد.اما من کسی هستم فوق العاده مغرور.حتی تو بیان احساساتم هم مغرورم!6ماه گذشت اما بهش نگفتم دوسش دارم خیلی داشتم رنج می بردم.هم شجاعتش رو نداشتم هم من اون رو برای همیشه می خواستم.اما ما با هم یک اختلاف خیلی بزرگ داشتیم!ما مذهبمون یکی نبود!شاید خیلی هاتون بگید عشق حدو مرز نداره واین اختلاف چیزی نیست که بتونه جلوی عشق رو بگیره.من هم با همین فکر وبا امید داشتن به شاید هایی که تو زندگی هر کسی وجود داره و در پی یک ماجراهایی که شاید تو فرصت دیگه ای بگم رازم رو پیشش بر ملا کردم!! بعد از یک سری اتفاقات و کمک گرفتن از یک دوست خیلی خوب من تونستم به عشقم برسم!البته شاید من خیلی خوش شانس بودم که تو زمانی عشقم رو بهش گفتم که اون تو یک شرایط خاصی قرار داشت(این حرفیه که خودش گفت)اما بالاخره من به عشقم رسیدم!!

دیگه رو زمین نبودم.تو رویا زندگی می کردم!!!من نیمه ی خودم رو کنار خودم داشتم!من کسی رو کنار خودم داشتم که با ذره ذره وجودم عاشقانه دوسش داشتم!!بهترین دختر دنیا رو کنار خودم داشتم! بهترین روزهای عمرم رو داشتم کنار عشقم تجربه می کردم!!داشتم با کمک اون طعم شیرین عشق رو می چشیدم!!اون واقعآ یک تیکه جواهر بیعیب و بی نقص بود واقعأ ماه بود!ما اولین عشق های همدیگه بودیم(اینتور می گفت!!)و داشتیم از با هم بودن لذت می بردیم!اما من قدر اون دوران رو ندونستم!! اگه من میدونستم در آینده چه چیز هایی منتظرم خیلی از اون دوران استفاده ی بهتری می کردم...